regulator

R e g u l a t o r. Pługi zaopatrzone są w regulator, który umieszczony jest na przednim końcu grządzieli lub ramy. Przy pomocy regulatora położenie ciągła można zmieniać w płaszczyźnie pionowej (w dół i w górę) oraz w płaszczyźnie poziomej (w prawo i w lewo) i tym samym zmieniać głębokość orki, a także nastawiać szerokość roboczą pługa. W pługach koleśnych przy stawianiu ich do pracy zmianę położenia ciągła w odpowiednim kierunku (w prawo i w lewo) dokonuje się przez przesunięcie siodła, na którym opiera się grządziel. Zmianę położenia w kierunku pionowym (w dół i w górę) stosuje się przy regulacji głębokości orki, przy czym u pługa z koleśnicą uniwersalną – przy pomocy zmiany położenia łożyska w kierunku pionowym, a u pługa z koleśnicą zwykłą – przez zmianę położenia korpusu. Continue reading „regulator”

Ustawienie kól

Aby zwiększyć głębokość orki pługa z koleśnicą zwykłą, grządziel trzeba podnieść odpowiednio do korpusu pługa, a przy zmniejszeniu, na odwrót – grządziel należy opuścić. U pługa z koleśnicą uniwersalną przy zwiększeniu głębokości orki poprzeczną listwę opuszcza się nieco w dół przez co podnosi się koło polowe. Kiedy pług zagłębi się dostatecznie: listwę przywraca się do położenia pierwotnego. Zmianę głębokości orki w pługach ramowych przeprowadza się w następujący sposób: przy zwiększeniu głębokości orki hak zaczepowy albo zaczep pługa ciągnikowego podnosi się przy pomocy regulatora głębokości, a przy zmniejszeniu na odwrót – opuszcza się. Trzeba pamiętać, że przy zwiększaniu głębokości orki koła pługów ramowych należy podnosić, a przy zmniejszaniu – opuszczać. Continue reading „Ustawienie kól”

Zamiast sklejki stosuje sie niekiedy pape

Połączenia na wpust, tworzącego na całej wysokości muru szczelinę dylatacyjną szerokości 2-; -3 cm, nie wypełnia się zaprawą, aby umożliwić niezależne osiadanie połączonych części budynku. W celu ułatwienia tego osiadania w prawidłowo wykonanej szczelinie dylatacyjnej wstawia się we wpust na całej wysokości połączenia dwie warstwy sklejki. Zamiast sklejki stosuje się niekiedy papę, co jednak nie jest wskazane ze względu na to, że jeżeli murarz dociśnie zbyt szczelnie cegły do papy, nie będzie pewności, że osiadanie obu części budynku będzie rzeczywiście niezależne. Szczelina dylatacyjna umożliwiająca osiadanie budynku musi również przechodzić i przez fundamenty. Natomiast w wypadku szczelin dylatacyjnych termicznych (tzn. Continue reading „Zamiast sklejki stosuje sie niekiedy pape”

Inne rodzaje wiazan dwuwarstwowych

Inne rodzaje wiązań dwuwarstwowych Wiązanie pospolite zaliczamy do jednej z zasadniczych grup wiązań, które powstają na skutek kolejnego powtarzania się dwu warstwo różnym układzie cegieł (wiązanie dwuwarstwowe). Obok omówionego wyżej wiązania pospolitego o kowadełkowym układzie cegieł znane są i inne rodzaje wiązań dwuwarstwowych, . do których należy zaliczyć wiązanie krzyżykowe zwane również weneckim) oraz, wiązanie polskie (zwane również gotyckim). Wiązanie krzyżykowe. Wiązanie krzyżykowe różni się tym od wiązania pospolitego, że spoiny poprzeczne (pionowe) jednej warstwy wozówkowej mijają się o 1/2 cegły ze spoinami następnej warstwy wozówkowej. Continue reading „Inne rodzaje wiazan dwuwarstwowych”

Prety wytlaczane posiadaja nieco mniejsza wytrzymalosc niz blachy.

Pręty wytłaczane posiadają nieco mniejszą wytrzymałość niż blachy. Przesycanie stopów AIZnMg odbywa się w szerokim zakresie temperatur, znacznie szerszym niż innych stopów konstrukcyjnych, np. dla stopów unidal w zakresie temperatur 350-; -. 500 C. Ten szeroki zakres temperatur przesycania stanowi dodatkową zaletę stopów AIZnMg. Continue reading „Prety wytlaczane posiadaja nieco mniejsza wytrzymalosc niz blachy.”

Naprezenia dopuszczalne

Naprężenia dopuszczalne wyznacza się na podstawie wytrzymałości spoin, przy czym zasadniczy współczynnik pewności przyjąć można taki sam jak dla blach łączonych. Z powodu dużej różnorodności stosowanych stopów, elektrod, metod spawania itp. , a poza tym ze względu na małą liczbę opublikowanych wyników badań (często zresztą ze sobą niezgodnych) należy wytrzymałości. spoin wyznaczać doświadczalnie dla każdego przypadku oddzielnie. Przy ustalaniu naprężeń dopuszczalnych należy uwzględnić: a) rodzaj obciążeń, b) rodzaj i grubość spoin, c) sposób badania spoin, d) warunki spawania. Continue reading „Naprezenia dopuszczalne”

Fizykochemiczna charakterystyka asfaltu

W celu zachowania bezpieczeństwa przy ogrzewaniu asfaltu przewidziano w normach ustalenie jego temperatury zapłonu tj. temperatury, w których pary asfaltu są palne. Fizykochemiczna charakterystyka asfaltu dotyczy głównie jego odporności na ogrzewanie, co wykazują badania odparowalności w temperaturze 163°C przez 5 godzin. Zmiany, jakie zaszły wskutek ogrzewania. można stwierdzać na podstawie ustalenia penetracji i ciągliwości asfaltów po przeprowadzeniu badania odparowalności, Odparowalność asfaltu charakteryzuje niejako zmiany, jakie mogą nastąpić przy ogrzewaniu asfaltu w kotłach podczas prac drogowych. Continue reading „Fizykochemiczna charakterystyka asfaltu”

Przy wytwarzaniu emulsji nalezy jednoczesnie uwazac, zeby nie przedozowac potrzebnej ilosci emulgatora, gdyz wtedy otrzymuje sie inny od zamierzonego produkt lub nawet emulsje odwrócona

Przy wytwarzaniu emulsji należy jednocześnie uważać, żeby nie przedozować potrzebnej ilości emulgatora, gdyż wtedy otrzymuje się inny od zamierzonego produkt lub nawet emulsję odwróconą. – szybkości potrzebnego rozpadu i wiązania emulsji (emulsje średnio, szybko i wolno rozpadowe), – stopnia dyspersji fazy rozproszonej (asfaltu), jakości asfaltu pod względem składu chemicznego; asfalty tym łatwiej podlegają zemulgowaniu, im więcej zawierają kwasów asfaltogenowych i ich bezwodników, co przeważnie charakteryzuje się znaczną zawartością tlenu (w pobliżu 2,5) w składzie elementarnym asfaltu. Energia emulgowania. Warunkiem wytworzenia emulsji – obok jej składników, a głównie emulgatora w odpowiedniej ilości i jakości jest wkład energii, potrzebnej do zamieszania składników, głównie zaś do wymaganego stopnia rozdrobnienia asfaltu i pokonanie sił w postaci międzyfazowych napięć powierzchniowych. Substancje o dużym napięciu powierzchniowym na granicy faz zasadniczych składników emulsji wymagają wkładu większej ilości energii do ich zemulgowania, niż substancje o małym napięciu międzyfazowym. Continue reading „Przy wytwarzaniu emulsji nalezy jednoczesnie uwazac, zeby nie przedozowac potrzebnej ilosci emulgatora, gdyz wtedy otrzymuje sie inny od zamierzonego produkt lub nawet emulsje odwrócona”

Emulgatory anionowe

Emulgatory anionowe . Struktura emulgatorów anionowych i ich właściwości oraz ogólne zasady wytwarzania emulsji przy ich udziale zostały omówione w ogólnych zarysach w punkcie 2.3.4.4. Jak już wspomniano poprzednio, emulsje anionowe produkowane są już od kilkudziesięciu lat. W tym okresie w miarę rozwoju i stosowania do robót emulsji anionowych wypróbowano wiele różnych związków chemicznych, jako substancji powierzchniowo-czynnych, stosowanych w produkcji wspomnianych emulsji w charakterze emulgatorów anionoaktywnych, środków ułatwiających emulgowanie lepiszcz bitumicznych oraz regulatorów stabilności i szybkości rozpadu tych emulsji w czasie ich stosowania do robót. Do związków tych należą mydła różnych kwasów, jak na przykład: tłuszczowych, smołowych, naftenowych oraz wiele różnych podobnych materiałów odpadowych i ubocznych przemysłu naftowego, węglowego, drzewnego i innych. Continue reading „Emulgatory anionowe”