Polaczenia murów na strzepie

Jeżeli więc mur wykonany wcześniej połączymy z murem świeżym na strzępia zazębione końcowe, może nastąpić w razie większego osiadania pęknięcie, muru nowo wzniesionego . Aby się tak nie zdarzyło, warunki techniczne wykonania murów zabraniają stosowania takiego rodzaju połączenia, jeżeli wysokość łączonych odcinków muru przekracza 4 m przy użyciu zaprawy wapiennej lub 5 m przy użyciu zaprawy cementowej. Przy tych bowiem wysokościach muru osiadanie nowowzniesionej części w stosunku do starej będzie już znaczne i może spowodować pęknięcia. Dlatego też w wypadku przekroczenia przytoczonych wyżej wysokości ścian należy zamiast strzępi zazębionych stosować strzępia uciekające, przy których skutki osiadania nowowznoszonego muru są mniejsze i pęknięcia w miejscu połączenia obu odcinków muru nie następują. Połączenia murów na strzępie uciekające wykonuje się nie na całej wysokości w jednym pionie, lecz na pewnej długości muru. Continue reading „Polaczenia murów na strzepie”

Jezeli do muru starego dostawia sie nowy mur

Jeżeli do muru starego dostawia się nowy mur, wówczas w miejscu dotykania do siebie obu murów należy dać również dylatację. Szczeliny dylatacyjne w murze wykonuje się dwoma sposobami: a) jako normalne zakończenie części budynku z obu stron ścianami poprzecznymi biegnącymi od fundamentu aż po dach i tworzącymi między sobą 2-; . -3 cm szczelinę dylatacyjną; b) jako szczeliny dylatacyjne w poszczególnych ścianach budynku. Układ cegieł w wypadku wykonania szczeliny dylatacyjnej pierwszym sposobem nie wymaga omówienia, gdyż jest to zwykły narożnik stanowiący najczęściej połączenie muru zewnętrznego grubości 2 lub 1,5 cegły ze ścianką poprzeczną grubości 1 lub 1/2 cegły, a dalej normalne wiązanie muru grubości 1 lub 112 cegły. W drugim wypadku stosujemy połączenie muru na jego długości na tzw. Continue reading „Jezeli do muru starego dostawia sie nowy mur”

Stopami spawalnymi produkcji krajowej sa stopy PA2, PA3, PA4,

W zależności od sposobu spawania najmniejszy spadek wytrzymałości wykazuje spawanie łukowe z gazem ochronnym, następnie gazowe oraz łukowe bez gazu ochronnego. Stopami spawalnymi produkcji krajowej są stopy PA2, PA3, PA4, (stop PAl posiada zbyt małą wytrzymałość dla celów konstrukcyjnych, stop PA5 wykonywany jest tylko w postaci drutu). Wartość R, Q02 i udarności U materiału rodzimego i połączenia spawalnego wg doświadczeń wykonanych w Instytucie Spawalnictwa w Gliwicach. Wartości materiału rodzimego PA2 i PA3 odnoszą się do stanu miękkiego (stąd mały spadek wytrzymałości po spawaniu), wartości dla PA4 do materiału przesyconego; w tym ostatnim przypadku spadek wartości Q02 przekracza 20%, a R, dochodzi do 40%. Widoczny jest też gwałtowny spadek udarności stopu przesyconego. Continue reading „Stopami spawalnymi produkcji krajowej sa stopy PA2, PA3, PA4,”

Przed spawaniem wskazane jest blachy laczone podgrzac plomieniem

W blachach przygotowanych do spawania za pomocą punktów czepnych odległość ich powinna wynosić 50-+-100 mm przy grubości blach 3-+-6 mm, a 100-+-150 mm – przy grubości 6-+-12 mm. Przed spawaniem wskazane jest blachy łączone podgrzać płomieniem w celu zmniejszenia naprężeń i odkształceń spawalniczych; temperatura podgrzewania wynosi od 300 -c dla blach cienkich, do 400 Oc dla blach grubych. Temperaturę blachy wyznaczyć można w przybliżeniu, przez posmarowanie blachy mydłem, które w temperaturze 250 Oc przybiera barwę żółtawą po 10-+-20 minutach, przy 300 -c barwę żółtą po 5. . . Continue reading „Przed spawaniem wskazane jest blachy laczone podgrzac plomieniem”

Sklad chemiczny asfaltów jest bardzo skomplikowany i malo zbadany

Wiadomo, że ogrzewanie powoduje utwardzanie asfaltów, odpowiednie więc przepisy norm mają na celu zabezpieczenie asfaltu od przepalenia. Skład chemiczny asfaltów jest bardzo skomplikowany i mało zbadany. Pewnym odzwierciedleniem chemizmu asfaltów jest tzw. Analiza grupowa asfaltów polegająca na (rozdziale asfaltu na 4 grupy składników: składniki olejowe, żywice asfaltowe, asfalteny i karbeny. Podział grupowy przeprowadza się przez zastosowanie rozpuszczalników o różnym napięciu powierzchniowym. Continue reading „Sklad chemiczny asfaltów jest bardzo skomplikowany i malo zbadany”

Wspomniane zjawisko zabezpiecza czasteczki asfaltu fazy rozproszonej przed przedwczesna koagulacja (zlepieniem sie)

Wspomniane zjawisko zabezpiecza cząsteczki asfaltu fazy rozproszonej przed przedwczesną koagulacją (zlepieniem się), zapewniając emulsjom niezbędną stabilność, zwłaszcza na czas ich składowania i transportu, do momentu ich użycia. Wręcz odwrotne zjawisko zachodzi w drugiej, tzw. zewnętrznej warstewce powłoki kuleczek asfaltu, stykającej się bezpośrednio z wodą. Wszystkie części hydrofilowe emulgatora będą miały ładunki elektryczne odwrotne, niż poprzednio, tzn. dodatnie w emulsjach anionowych i ujemne w emulsjach kationowych. Continue reading „Wspomniane zjawisko zabezpiecza czasteczki asfaltu fazy rozproszonej przed przedwczesna koagulacja (zlepieniem sie)”

Emulgatory

Jako wynik reakcji chemicznej obu tych substancji, to jest kwasu tłuszczowego i jednego z wymienionych ługów, powstaje woda i rozpuszczalna w wodzie sól kwasu tłuszczowego, czyli w tym przypadku właściwy emulgator anionowy, stosownie do wyniku reakcji: RCOOH+NaOH = H20+RCONa lub RCOOH+KOH = H20+RCOOK Emulgatory te tak samo, jak i emulgatory kationowe, mają tę właściwość, że rozszczepiają się na jony (jak już poprzednio wspomniano dysocjują elektrolitycznie w roztworze wodnym), a mianowicie na jon naładowany ujemnie (czyli anion RCOO-) i na jon naładowany dodatnio (kation Na+). W czasie procesu wytwarzania emulsji po rozbiciu mechanicznym nierozpuszczalnej w wodzie cieczy, w omawianym przypadku podgrzanego do stanu płynności asfaltu na drobne cząsteczki w postaci mikroskopijnej wielkości kuleczek, jony soli o ujemnym ładunku (aniony RCOO-) otaczają szczelnie warstewką monomolekularną powierzchnię każdej cząstki (kulki) fazy rozproszonej na granicy styku obu faz, to jest na granicy styku powierzchni kulek asfaltu z wodą. Jony te tworzą pierwszą, tzw. wewnętrzną powłokę kulek asfaltu fazy rozproszonej, tkwiąc w nich częściowo i nadając im swój ujemny ładunek elektryczny. Jony natomiast o ładunku dodatnim (kationy Na+) układają się odpowiednio i bezpośrednio oraz w ten sam sposób jak poprzednio na zewnętrznej stronie poprzedniej powłoki anionów, otaczających cząsteczki fazy rozproszonej emulsji, tworząc drugą zewnętrzną ich powłokę, stykającą się bezpośrednio z graniczącą powierzchnią fazy rozpraszającej, to jest z wodą. Continue reading „Emulgatory”

Czesc tego emulgatora znajduje sie równiez bezposrednio pod otoczka ochronna wspomnianych kuleczek

Część tego emulgatora znajduje się również bezpośrednio pod otoczką ochronną wspomnianych kuleczek, a niektóre jego cząsteczki znajdują się jeszcze dalej w fazie zewnętrznej (rozpraszającej) emulsji. Omówione zjawisko jest przyczyną zwiększonego zużycia emulgatora do wytwarzania emulsji w porównaniu z potrzebą, opartą na przesłankach teoretycznych. Na ogół ilość emulgatora potrzebna do wytworzenia w niezbędnym stopniu stabilnej emulsji waha się w bardzo szerokich granicach 0,-3,0% w stosunku do asfaltu . Zależy to od wielu czynników, a przede wszystkim od: – stopnia aktywności emulgatora – wymaganego czasu stabilności (trwałości) emulsji Należy zwrócić uwagę, że niekiedy zużycie emulgatora podawane jest w różny sposób, a mianowicie: – w odniesieniu do fazy rozproszonej (np. asfaltu) – w odniesieniu do fazy rozpraszającej (wody) – w odniesieniu do całej emulsji – czasem w odniesieniu do całej mieszanki mineralnej przy wytwarzaniu niektór ych mas asfaltowo-mineralnych przy użyciu emulsji (zaprawy emulsyjne, pasty itp.). Continue reading „Czesc tego emulgatora znajduje sie równiez bezposrednio pod otoczka ochronna wspomnianych kuleczek”

Jony naladowane dodatnio (RNH)

Jony naładowane dodatnio (RNH), czyli kationy, otaczają kulki oleju fazy rozproszonej, w tym przypadku asfaltu podgrzanego do stanu płynności, a tkwiąc w nich częściowo, nadają im swój ładunek dodatni. Jony te, otaczając bezpośrednio i szczelnie powierzchnię kulek asfaltu na granicy styku fazy wodnej z powierzchnią tych kulek, tworzą tzw. wewnętrzną powłokę na granicy faz, na tzw. powierzchni granicznej. Jest to taki sam proces, jak przy powstawaniu emulsji anionowych. Continue reading „Jony naladowane dodatnio (RNH)”

Optymalne temperatury podgrzewania organicznych srodków powierzchniowo-czynnych nie przekraczaja +90oC

Optymalne temperatury podgrzewania organicznych środków powierzchniowo-czynnych nie przekraczają +90oC. Niektóre z tych środków można podgrzewać do + 150°C. Bardzo niewiele jest takich środków, których podgrzewanie mogłoby przekraczać, bez wyraźnej szkody dla nich, temperaturę + 150°C. Środki powierzchniowo-czynne we wszystkich temperaturach podlegają częściowemu lub całkowitemu rozkładowi i tracą swą aktywność. Dlatego podgrzewanie ich nie powinno przekraczać granic dopuszczalnych, oznaczonych przez producenta lub stwierdzonych przez badania w odpowiednich laboratoriach. Continue reading „Optymalne temperatury podgrzewania organicznych srodków powierzchniowo-czynnych nie przekraczaja +90oC”